Posąg Ozyrysa-Antinousa

Antinous, ulubieniec cesarza Hadriana, zmarł w Nilu w 130 r. n.e. i został ubóstwiony w całym imperium. Ten posąg łączy jego młodzieńczy portret z Ozyrysem, panem śmierci i odrodzenia, wykorzystując sztywną, frontalną formułę egipską, która sugeruje ponadczasową boskość. Rzymska fascynacja „egipcjanizującą” obrazowością spotyka się tu z polityką: nowy bóg, obiecujący odrodzenie, zostaje uhonorowany stylem już wówczas starożytnym. Wykuty w odpornym granicie, ma powierzchnie napięte i chłodne, a rysy są idealne bardziej niż indywidualne. Dzieło świadczy o mieszaniu kultur w epoce Hadriana i o tym, jak cicha żałoba potrafiła zostać przetworzona w propagandę.