Bóg rzeki (Arno)

Sztuka rzymska często przedstawiała rzeki jako muskularnych mężczyzn w spoczynku: w koronie z trzcin, z draperią na biodrach i z przewróconą urną, z której płynie nieustanny strumień. Ta leżąca postać — tradycyjnie łączona z Arnem — łączy idealną anatomię z tożsamością miejsca, zamieniając geografię w ducha-opiekuna. Poza jest szeroka i pozioma, a formy „płyną” jak woda, od barku przez łokieć ku amforze. To mapa, którą można obejść.